Gül rengi duvarlar



   Loş gecekondularda yaşardık bir zamanlar.
   Evimize pek ışık girmezdi ama,
   sokağımızın adı hep Günaydın idi!
   Gül rengi duvarlarımız vardı o zamanlar,
   gül rengi duvarlarda hayatın izdüşümleri.
   Belki bir film afişi, belki de bir kaç resim,
   ama illaki bir yılmaz erdoğan şiiri;
   “sana bakmak gül rengi duvarlara bakmak” tı  loş gecekondularda.
   Ve biz,
   burnumuzu titreten ruthubet kokusu,
   dolapta küf bağlamış botlarımızla;
   pısırık delikanlılara ibret savaşırdık hayatla,
   narin kadınlara uyuz olur,
   nasırlar biriktirirdik avuçlarımızda.
   Elinden her iş gelen babasının kızlarıydık.
   Üç değil, dört kişiydik hem de;
   Uyuşuk, öfkeli, obur ve isyankar.
   Gül rengi duvarlarımız vardı,
   Duvarlarda türkülerin ve kahkahaların ayakizleri..
   Boğaza tepeden bakan evlerde yaşardık o zamanlar,
   Boğazın en güzel manzarasını görürdük
   ama aslında görünen bizim değildi..
   Bizim olmasını da istemedik hiç,
   Bakıp mutlu olduk sadece.
   Hayat kavgasında hiçbir şeyimiz yoktu,
   Ama aslında her şeyimiz vardı.
   Her şeyi sevmek olan kavgacı çocuklardık.

   04.04.2011 Yağmurdan

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder